https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247597/شعر-منظومه-ظهر-روز-دهم#Comments 6 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=247597 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=247597&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247597/شعر-منظومه-ظهر-روز-دهم روز عاشوراست<br /> کربلا غوغاست<br /> کربلا آن روز غوغا بود<br /> عشق، تنها بود!<br /> آتشِ سوز و عطش بر دشت می&zwnj;بارید<br /> در هجوم بادهای سرخ<br /> بوته&zwnj;های خار می&zwnj;لرزید<br /> از عَرَق پیشانی خورشید، تر می&zwnj;شد<br /> دم به دم بر ریگ&zwnj;های داغ<br /> سایه&zwnj;ها کوتاه&zwnj;تر می&zwnj;شد<br /> سایه&zwnj;ها را اندک اندک ریگ&zwnj;های تشنه می&zwnj;نوشید<br /> زیر سوز آتش خورشید<br /> آهن و فولاد می&zwnj;جوشید<br /> <br /> دشت، غرق خنجر و دشنه<br /> کودکان، در خیمه&zwnj;ها تشنه<br /> آسمان غمگین، زمین خونین<br /> هر طرف افتاده در میدان:<br /> اسب&zwnj;های زخمی و بی&zwnj;زین<br /> نیزه و زوبین<br /> شور محشر بود<br /> نوبتِ یک یار دیگر بود<br /> خطی از مرز افق تا دشت می&zwnj;آمد<br /> خط سرخی در میان هر دو لشکر بود<br /> آن طرف، انبوه دشمن<br /> غرق در فولاد و آهن بود<br /> این طرف، منظومهٔ خورشیدِ روشن بود<br /> این طرف، هفتاد سیّاره<br /> بر مدار روشن منظومه می&zwnj;چرخید<br /> دشمنان، بسیار<br /> دوستان، اندک<br /> این طرف، کم بود و تنها بود<br /> این طرف، کم بود، اما عشق با ما بود<br /> <br /> شور محشر بود<br /> نوبت یک یار دیگر بود<br /> باز میدان از خودش پرسید:<br /> &laquo;نوبت جولانِ اسب کیست؟&raquo;<br /> دشت، ساکت بود<br /> از میان آسمانِ خیمه&zwnj;های دوست<br /> ناگهان رعدی گران برخاست<br /> این صدای اوست!<br /> این صدای آشنای اوست!<br /> این صدا از ماست!<br /> این صدای زادهٔ زهراست<br /> &laquo;هست آیا یاوری ما را؟&raquo;<br /> باد با خود این صدا را برد<br /> و صدای او به سقف آسمان&zwnj;ها خورد<br /> باز هم برگشت:<br /> &laquo;هست آیا یاوری ما را؟&raquo;<br /> انعکاس این صدا تا دورترها رفت<br /> تا دلِ فردا و آن&zwnj;سوتر ز فردا رفت<br /> <br /> دشت، ساکت گشت<br /> ناگهان هنگامه شد در دشت<br /> باز هم سیّاره&zwnj;ای دیگر<br /> از مدار روشنِ منظومه بیرون جَست<br /> کودکی از خیمه بیرون جَست<br /> کودکی شورِ خدا در سر<br /> با صدایی گرم و روشن<br /> گفت: &laquo;اینک من،<br /> یاوری دیگر&raquo;<br /> آسمان، مات و زمین، حیران<br /> چشم&zwnj;ها از یکدگر پرسان:<br /> &laquo;کودک و میدان؟&raquo;<br /> کار کودک خنده و بازی&zwnj;ست!<br /> در دل این کودک اما شوق جانبازی&zwnj;ست!<br /> از گلوی خستهٔ خورشید<br /> باز در دشت آن صدای آشنا پیچید<br /> گفت: &laquo;تو فرزند آن مردی که لَختی پیش<br /> خون او در قلب میدان ریخت!<br /> هدیه از سوی شما کافی است!&raquo;<br /> کودک ما گفت:<br /> &laquo;پای من در جستجوی جای پای اوست!<br /> راه را باید به پایان برد!&raquo;<br /> پچ پچی در آسمان پیچید:<br /> &laquo;کیست آن مادر، که فرزندی چنین دارد؟!<br /> این زبان آتشین از کیست؟<br /> او چه سودایی به سر دارد؟&raquo;<br /> و صدای آشنا پرسید:<br /> &laquo;آی کودک، مادرت آیا خبر دارد؟&raquo;<br /> کودک ما گرم پاسخ داد:<br /> &laquo;مادرم با دست&zwnj;های خود<br /> بر کمر، شمشیر پیکار مرا بسته است!&raquo;<br /> <br /> از زبانش آتشی در سینه&zwnj;ها افتاد<br /> چشم&zwnj;ها، آیینه&zwnj;هایی در میان آب<br /> عکسِ یک کودک<br /> مثل تصویری شکسته<br /> در دلِ آیینه&zwnj;ها افتاد<br /> بعد از آن چیزی نمی&zwnj;دیدم<br /> خون ز چشمان زمین جوشید<br /> چشم&zwnj;های آسمان را هم<br /> اشک همچون پرده&zwnj;ای پوشید<br /> من پس از آن لحظه&zwnj;ها، تنها<br /> کودکی دیدم<br /> در میان گرد و خاک دشت<br /> هر طرف می&zwnj;گشت<br /> می&zwnj;خروشید و رَجَز می&zwnj;خواند:<br /> &laquo;این منم، تیر شهابی روشن و شب&zwnj;سوز!<br /> بر سپاه تیرگی پیروز!<br /> سرورم خورشید، خورشید جهان&zwnj;افروز!<br /> برقِ تیغ آبدار من<br /> آتشی در خرمن دشمن&raquo;<br /> خواند و آن&zwnj;گه سوی دشمن راند<br /> <br /> هر یک از مردان به میدان بلا می&zwnj;رفت<br /> در رجزها چیزی از نام و نشان می&zwnj;گفت<br /> چیزی از ایل و تبار و دودمان می&zwnj;گفت<br /> او خودش را ذره&zwnj;ای می&zwnj;دید از خورشید<br /> او خودش را در وجود آن صدای آشنا می&zwnj;دید<br /> او خدا را در طنینِ آن صدا می&zwnj;دید!<br /> گفت و همچون شیر مردان رفت<br /> و زمین و آسمان دیدند:<br /> کودکی تنها به میدان رفت<br /> تاکنون در هر کجا پیران،<br /> کودکان را درس می&zwnj;دادند<br /> اینک این کودک،<br /> در دل میدان به پیران درس می&zwnj;آموخت<br /> چشم&zwnj;هایش را به آن سوی سپاهِ تیرگی می&zwnj;دوخت<br /> سینه&zwnj;اش از تشنگی می&zwnj;سوخت<br /> چشم او هر سو که می&zwnj;چرخید<br /> در نگاهش جنگلی از نیزه می&zwnj;رویید<br /> کودکی لب تشنه سوی دشمنان می&zwnj;رفت<br /> با خودش تیغی ز برقِ آسمان می&zwnj;برد<br /> کودکی تنها که تیغش بر زمین می&zwnj;خورد<br /> کودکی تنها که شمشیر بلندش کربلا را شخم می&zwnj;زد!<br /> در زمین کربلا با گام&zwnj;های کودکانه<br /> دانهٔ مردانگی می&zwnj;کاشت<br /> گرچه کوچک بود؛ شمشیر بلندی داشت!<br /> کودک ما در میان صحنه تنها بود<br /> آسمان، غرق تماشا بود<br /> ابرها را آسمان از پیشِ چشمِ خویش پس می&zwnj;زد<br /> و زمین از خستگی در زیر پای او نفس می&zwnj;زد<br /> آسمان بر طبل می&zwnj;کوبید<br /> کودکی تنها به سوی دشمنان می&zwnj;راند<br /> می&zwnj;خروشید و رجز می&zwnj;خواند<br /> دستهٔ شمشیر را در دست می&zwnj;چرخاند<br /> در دل گرد و غبارِ دشت می&zwnj;چرخید<br /> برق تیغش پارهٔ خورشید!<br /> شیههٔ اسبان به اوج آسمان می&zwnj;رفت<br /> و چکاچاکِ &nbsp;بلند تیغ&zwnj;ها در دشت می&zwnj;پیچید<br /> کودک ما، با دل صد مرد<br /> تیغ را ناگه فرود آورد!<br /> و سواران را، ز روی زین<br /> بر زمین انداخت<br /> لرزه&zwnj;ای در قلب&zwnj;های آهنین انداخت<br /> من نمی&zwnj;دانم چه شد دیگر<br /> بس که میدان خاک بر سر زد<br /> بعد از آن چیزی نمی&zwnj;دیدم<br /> در میان گرد و خاک دشت<br /> مرغی از میدان به سوی آسمان پر زد<br /> <br /> پردهٔ هفت&zwnj;آسمان افتاد<br /> دشت، پرخون شد<br /> عرش، گلگون شد<br /> عشق، زد فریاد<br /> آفتاب، از بام خود افتاد<br /> شیونی در خیمه&zwnj;ها پیچید<br /> بعد از آن، تنها خدا می&zwnj;دید<br /> بعد از آن، تنها خدا می&zwnj;دید<br /> قصهٔ آن کودک پیروز<br /> سال&zwnj;ها سینه به سینه گشته تا امروز<br /> بوی خون او هنوز از باد می&zwnj;آید<br /> داستانش تا ابد در یاد می&zwnj;ماند<br /> داستان کودکی تنها که شمشیر بلندش کربلا را شخم می&zwnj;زد!<br /> خون او امروز در رگ&zwnj;های گل جاری&zwnj;ست<br /> خون او در نبض بیداری&zwnj;ست<br /> خون او در آسمان پیداست<br /> خون او در سرخی رنگین&zwnj;کمان پیداست<br /> این زمان، او را<br /> در میان لاله&zwnj;های سرخ باید جُست<br /> از میان خون پاک او در آن میدان<br /> باغی از گل رُست<br /> روز عاشوراست<br /> باغِ گل، لب تشنه و تنهاست<br /> عشق اما همچنان با ماست<br /> <br /> <br /> <br /> در کربلا حدود نُه یا ده کودک شهید شدند، اما نام و نشان این کودک به روشنی پیدا نیست. گفته&zwnj;اند که گویا نام او&laquo;عَمرو&raquo; و پسر &laquo;مسلم بن عوسجه&raquo; یا &laquo;حرث بن جناده&raquo; بوده است. آنچه این ماجرا را زیباتر و شگفت&zwnj;تر می&zwnj;نماید این است که گویی خود نیز گمنامی را دوست&zwnj;تر داشته است، زیرا بر خلاف رسم معمول عرب که مبارزان در هنگام ورود به میدان، خود را با اصل و نسب و ایل و تبار در رجزهایشان معرفی می&zwnj;کنند، او به جای این&zwnj;که به نام و نشان و قوم و قبیله&zwnj;اش بنازد، با افتخار فریاد می&zwnj;زند:<br /> &laquo;اَمیری حسینٌ و نِعْمَ الامیر&raquo; من آنم که امیر و مولایم حسین علیه&zwnj;السلام است و چه نیک مولایی! او خود را ذره&zwnj;ای می&zwnj;داند که می&zwnj;خواهد در خورشید عاشورا محو شود.<br /> پس بهتر آن دیدیم که ما هم به جای تاریخ&zwnj;نگاری یا داستان&zwnj;سرایی، بیش از آن&zwnj;که نام او را بجوییم نشان او را بگوییم. چرا که از &laquo;گاف&raquo; و &laquo;لام&raquo;که در نام گل هست، نمی&zwnj;توان هیچ گلی چید یا رنگ و بویی دید و شنید و همان&zwnj;گونه که عاشورا خود در مرز زمان و مکان نمی&zwnj;گنجد او هم از محدودهٔ یک اسم و یک جسم کوچک فراتر است. او تصویری نیست که بتوان آن را در چارچوب یک قاب زندانی کرد، بلکه آینه&zwnj;ای&zwnj;ست برای بی&zwnj;نهایت تصویر! قیصر امین پور Sun, 15 Aug 2021 04:13:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:247597 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/112384/کودکی-تنها-که-شمشیر-بلندش-کربلا-را-شخم-میزد#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=112384 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=112384&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/112384/کودکی-تنها-که-شمشیر-بلندش-کربلا-را-شخم-میزد <p>&nbsp;</p> <p>روز عاشوراست</p> <p>کربلا غوغاست</p> <p>کربلا آن روز غوغا بود</p> <p>عشق، تنها بود!</p> <p>&nbsp;</p> <p>آتش سوز و عطش بر دشت می&zwnj;بارید</p> <p>در هجوم بادهای سرخ</p> <p>بوته&zwnj;های خار می&zwnj;لرزید</p> <p>از عَرَق پیشانی خورشید، تَر می&zwnj;شد</p> <p>&nbsp;</p> <p>دم به دم بر ریگهای داغ</p> <p>سایه&zwnj;ها کوتاهتر می&zwnj;شد</p> <p>سایه&zwnj;ها را اندک اندک</p> <p>ریگهای تشنه می&zwnj;نوشید</p> <p>زیر سوز آتش خورشید</p> <p>آهن و فولاد می&zwnj;جوشید</p> <p>&nbsp;</p> <p>دشت، غرق خنجر و دشنه</p> <p>کودکان، در خیمه&zwnj;ها تشنه</p> <p>آسمان غمگین، زمین خونین</p> <p>هر طرف افتاده در میدان:</p> <p>اسبهای زخمی و بی&zwnj;زین</p> <p>نیزه و زوبین</p> <p>&nbsp;</p> <p>شورِ محشر بود</p> <p>نوبتِ یک یار دیگر بود</p> <p>خطی از مرز افق تا دشت می&zwnj;آمد</p> <p>خط سرخی در میان هر دو لشکر بود</p> <p>آن طرف، انبوه دشمن</p> <p>غرق در فولاد و آهن بود</p> <p>این طرف، منظومۀ خورشید ِ روشن بود</p> <p>&nbsp;</p> <p>این طرف، هفتاد سیّاره</p> <p>بر مدارِ روشن منظومه می&zwnj;چرخید</p> <p>دشمنان، بسیار</p> <p>دوستان، اندک</p> <p>این طرف، کم بود و تنها بود</p> <p>این طرف، کم بود، اما عشق با ما بود</p> <p>&nbsp;</p> <p>شور ِ محشر بود</p> <p>نوبت ِ یک یار دیگر بود</p> <p>باز میدان از خودش پرسید:</p> <p>&laquo; نوبتِ جولانِ اسبِ کیست؟&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>دشت، ساکت بود</p> <p>از میان آسمان خیمه های دوست</p> <p>ناگهان رعدی گران برخاست</p> <p>این صدای اوست!</p> <p>این صدای آشنای اوست!</p> <p>&nbsp;</p> <p>این صدا از ماست!</p> <p>این صدای زادۀ زهراست:</p> <p>&laquo; هست آیا یاوری ما را ؟&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>باد با خود این صدا را برد</p> <p>و صدای او به سقف آسمانها خورد</p> <p>باز هم برگشت:</p> <p>&laquo; هست آیا یاوری ما را ؟&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>انعکاس این صدا تا دورترها رفت</p> <p>تا دلِ فردا و آنسوتر ز فردا رفت</p> <p>&nbsp;</p> <p>دشت، ساکت گشت</p> <p>ناگهان هنگامه شد در دشت</p> <p>باز هم سیّاره&zwnj;ای دیگر</p> <p>از مدارِ روشنِ منظومه بیرون جست</p> <p>کودکی از خیمه بیرون جست</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودکی شورِ خدا در سر</p> <p>با صدایی گرم و روشن</p> <p>گفت: &laquo; اینک من،</p> <p>یاوری دیگر! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>آسمان، مات و زمین، حیران</p> <p>چشمها از یکدگر پرسان:</p> <p>&laquo; کودک و میدان؟! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>کار ِ کودک خنده و بازی است!</p> <p>در دلِ این کودک اما شوق جانبازی است!</p> <p>&nbsp;</p> <p>از گلوی خستۀ خورشید</p> <p>باز در دشت آن صدای آشنا پیچید</p> <p>&nbsp;</p> <p>گفت: &laquo; تو فرزند ِ آن مردی که لَختی پیش</p> <p>خون او در قلب میدان ریخت &zwj;!</p> <p>هدیه از سوی شما کافی است! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودک ما گفت:</p> <p>&laquo; پای من در جست و جوی جای پای اوست!</p> <p>راه را باید به پایان برد! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>پچ پچی در آسمان پیچید:</p> <p>&nbsp;</p> <p>کیست آن مادر، که فرزندی چنین دارد؟!</p> <p>این زبانِ آتشین از کیست؟</p> <p>او چه سودایی به سر دارد؟ &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>و صدای آشنا پرسید:</p> <p>&laquo; آی کودک! مادرت آیا خبر دارد؟ &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودک ما گرم پاسخ داد:</p> <p>&laquo; مادرم با دستهای خود</p> <p>بر کمر، شمشیر پیکار ِ مرا بسته است! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>از زبانش آتشی در سینه&zwnj;ها افتاد</p> <p>چشمها، آیینه&zwnj;هایی در میان آب</p> <p>عکسِ یک کودک</p> <p>مثل تصویری شکسته</p> <p>در دلِ آیینه&zwnj;ها افتاد</p> <p>&nbsp;</p> <p>بعد از آن چیزی نمی&zwnj;دیدم</p> <p>خون ز چشمان زمین جوشید</p> <p>چشمهای آسمان را هم</p> <p>اشک همچون پرده&zwnj;ای پوشید</p> <p>&nbsp;</p> <p>من پس از آن لحظه&zwnj;ها، تنها</p> <p>کودکی دیدم</p> <p>در میان گرد و خاک دشت</p> <p>هر طرف می&zwnj;گشت</p> <p>&nbsp;</p> <p>می&zwnj;خروشید و رَجَز می&zwnj;خواند:</p> <p>&laquo; این منم، تیرِ شهابی روشن و شب سوز!</p> <p>بر سپاه تیرگی پیروز!</p> <p>سرورم خورشید، خورشید ِ جهان افروز!</p> <p>برق تیغِ آبدارِ من</p> <p>آتشی در خرمنِ دشمن! &raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>خواند و آنگه سوی دشمن راند</p> <p>هر یک از مردان به میدان بلا می&zwnj;رفت</p> <p>در رَجَزها چیزی از نام و نشان می&zwnj;گفت</p> <p>چیزی از ایل و تبار و دودمان می&zwnj;گفت</p> <p>او خودش را ذرّه&zwnj;ای می&zwnj;دید از خورشید</p> <p>&nbsp;</p> <p>او خودش را در وجود آن صدای آشنا می&zwnj;دید</p> <p>او خدا را در طنینِ آن صدا می&zwnj;دید!</p> <p>&nbsp;</p> <p>گفت و همچون شیرمردان رفت</p> <p>&nbsp;</p> <p>و زمین و آسمان دیدند:</p> <p>کودکی تنها به میدان رفت</p> <p>تاکنون در هر کجا پیران،</p> <p>کودکان را درس می&zwnj;دادند</p> <p>اینک این کودک،</p> <p>در دل میدان به پیران درس می&zwnj;آموخت</p> <p>&nbsp;</p> <p>چشمهایش را به آنسوی سپاهِ تیرگی می&zwnj;دوخت</p> <p>سینه&zwnj;اش از تشنگی می&zwnj;سوخت</p> <p>چشم او هر سو که می&zwnj;چرخید</p> <p>در نگاهش جنگلی از نیزه می&zwnj;رویید</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودکی لب تشنه سوی دشمنان می&zwnj;رفت</p> <p>با خودش تیغی ز برقِ آسمان می&zwnj;بُرد</p> <p>کودکی تنها که تیغش بر زمین می&zwnj;خورد</p> <p>کودکی تنها که شمشیر بلندش کربلا را شخم می&zwnj;زد!</p> <p>در زمین کربلا با گامهای کودکانه</p> <p>دانۀ مردانگی می&zwnj;کاشت</p> <p>&nbsp;</p> <p>گر چه کوچک بود؛ شمشیر بلندی داشت!</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودک ما در میان صحنه تنها بود</p> <p>آسمان، غرق تماشا بود</p> <p>&nbsp;</p> <p>ابرها را آسمان از پیش ِ چشمِ خویش پس می&zwnj;زد</p> <p>و زمین از خستگی در زیرِ پای او نفس می&zwnj;زد</p> <p>آسمان بر طبل می&zwnj;کوبید</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودکی تنها به سوی دشمنان می&zwnj;راند</p> <p>می&zwnj;خروشید و رَجَز می&zwnj;خواند</p> <p>دستۀ شمشیر را در دست می&zwnj;چرخاند</p> <p>&nbsp;</p> <p>در دل گرد و غبار دشت می&zwnj;چرخید</p> <p>برق تیغش پارۀ خورشید!</p> <p>شیهۀ اسبان به اوج آسمان می&zwnj;رفت</p> <p>و چکاچاکِ بلند تیغها در دشت می&zwnj;پیچید</p> <p>&nbsp;</p> <p>کودک ما، با دلِ صد مرد</p> <p>تیغ را ناگه فرود آورد!</p> <p>&nbsp;</p> <p>و سواران را ز روی زین</p> <p>بر زمین انداخت</p> <p>لرزه&zwnj;ای در قلب&zwnj;های آهنین انداخت...</p> <p>&nbsp;</p> <p>من نمی&zwnj;دانم چه شد دیگر</p> <p>بس که میدان خاک بر سر زد</p> <p>بعد از آن چیزی نمی&zwnj;دیدم</p> <p>در میان گرد و خاک دشت</p> <p>&nbsp;</p> <p>مرغی از میدان به سوی آسمان پر زد</p> <p>پردۀ هفت آسمان افتاد</p> <p>&nbsp;</p> <p>دشت، پر خون شد</p> <p>عرش، گلگون شد</p> <p>عشق، زد فریاد</p> <p>آفتاب، از بامِ خود افتاد</p> <p>شیونی در خیمه&zwnj;ها پیچید</p> <p>&nbsp;</p> <p>بعد از آن، تنها خدا می&zwnj;دید</p> <p>بعد از آن، تنها خدا می&zwnj;دید...</p> <p>&nbsp;</p> <p>**</p> <p>قصۀ آن کودک پیروز</p> <p>سالها سینه به سینه گشته تا امروز</p> <p>بوی خون او هنوز از بادها می&zwnj;آید</p> <p>داستانش تا ابد در یاد می&zwnj;ماند</p> <p>&nbsp;</p> <p>داستان کودکی تنها</p> <p>که شمشیر بلندش کربلا را شخم می&zwnj;زد!</p> <p>&nbsp;</p> <p>خون او امروز در رگهای گل جاری است</p> <p>خون او در نبض بیداری است</p> <p>&nbsp;</p> <p>خون او در آسمان پیداست</p> <p>خون او در سرخی رنگین کمان پیداست</p> <p>&nbsp;</p> <p>این زمان، او را</p> <p>در میان لاله&zwnj;های سرخ باید جُست</p> <p>از میان خون پاک او در آن میدان</p> <p>باغی از گُل رُست</p> <p>&nbsp;</p> <p>روز عاشوراست</p> <p>باغ گل، لب تشنه و تنهاست</p> <p>عشق اما همچنان با ماست</p> <p>&nbsp;</p> قیصر امین پور Thu, 30 Oct 2014 15:02:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:112384